Er kunnen zijn voor je kind of kinderen!

Dat wil iedere ouder, en ook gezinshuisouder, het liefst. Soms lukt dat niet om verschillende redenen!
Ik heb gemerkt dat ik de laatste week niet echt fit was, en dat het je dan niet lukt om alles te kunnen doen. Dit is in praktische zin, maar ook in aandacht, zoals nu voor de gezinshuiskinderen. Gelukkig wordt het dan overgenomen en blijft alles wel doorlopen.

Het is weer een andere situatie wanneer je kind huilend opbelt en je verteld dat het uit is tussen haar en haar vriend. Enerzijds is het fijn dat ze me belt en dat ik er voor haar kan zijn en anderzijds voel ik de fysieke afstand, omdat ik het liefst even dichtbij haar zou willen zijn en haar vast te kunnen houden. Zo zijn er tal van voorbeelden waarbij het nooit helemaal gaat zoals je graag zou wensen. Zo kunnen we er ook teveel voor de ander willen zijn.

Wanneer ik teveel wil uitreiken en er voor de ander wil zijn, dan merk ik dat het beter is dat ik mijn aandacht naar binnen richt. Ik stel mezelf dan de vraag: wanneer voelde jij je zo alleen, of wat heb je nu nodig van mij? Dan komt er altijd wel een situatie naar boven waarin ik dat alleen-zijn gevoeld heb. Oh ja, toen had ik juist mijn moeder zo nodig, en was ze er niet. Ze was zich er niet van bewust. Als dat wel zo was geweest dan was ze er natuurlijk graag voor me geweest.
Zo kun je dus nooit voldoen aan de wensen van de ander en dat hoeft ook niet. Hierdoor leer je om voor jezelf te kunnen zorgen.
Het mag gelukkig allemaal gevoeld worden, ook het gemis.

De kunst blijft om goed te zorgen voor die gevoelens, voor jouw innerlijk kind!

Open zijn in je kwetsbaarheid

Een lastige is, merk ik, dat we het moeilijk vinden om open te zijn als we kwetsbaar zijn. Kwetsbaar zijn kan in alle opzichten, bijvoorbeeld om te laten zien dat we verdrietig, boos, bang zijn, maar ook als we ons onmachtig voelen. In opvoed situaties kom ik regelmatig tegen dat kinderen niet luisteren en dat de reactie van ouders is: ik ga niet overal strijd van maken; of: ik kan mijn kind nu niet meer fysiek aan.

Het is niet de eerste keer dat het gebeurd, het zijn patronen die soms jaren voortduren. In heel veel situaties weet je dat ook niet hoe dat binnenshuis gaat.
Hierin zijn allerlei varianten, van licht tot zwaar. Het gaat erom, dat je je onmachtig voelt en het opgeeft, waardoor het kind het zelf gaat bepalen. In de lichte vorm kennen we het allemaal, zoals iets toegeven zonder dat je er echt achter staat, terwijl je op eerste moment gezegd hebt dat het niet mocht. Of gezien hebben dat je kind iets deed wat niet mocht, maar je doet alsof je het niet gezien hebt, omdat je geen zin hebt om er weer wat van te zeggen. Ook kennen de meeste ouders wel, dat een kind door kan gaan en dat je het moeilijk vindt om te stoppen. Dat je je heel onmachtig kunt voelen, tot zelfs heel boos. Niet weten hoe je het moet stoppen. Ik ken die momenten wel. Gelukkig zijn het momenten geweest. Dat is wat anders dat een kind structureel niet luistert en zijn eigen ding doet.

In het aanbod ouderschap vanuit je hart gaat het niet zozeer om structurele problemen die je kunt tegenkomen in de opvoeding, want dan heb je er begeleiding bij nodig. Bij het delen in het aanbod Ouderschap vanuit je hart gaat het erom dat je die gevoelens van onmacht of andere emoties erkent: hoe ga je er mee om, sluit je je daarvoor af, of ben je daar open in en laat je dat ook zien aan je kind? Mogen ze jouw emoties ook zien?

Vaderschap en moederschap!

Is er een verschil tussen de vaders en moeders, binnen de opvoeding? Er zit nu geen duidelijk omschreven verschil meer in de rolverdeling. Misschien was de rolverdeling vroeger duidelijk, toen vader buitenshuis werkte en moeder in huis. Nu is dat minder het geval.

Er zit een verschil, merk ik in de begeleiding van ouders, wie de leiding neemt in de opvoeding. Dat kan in praktische zin meer de moeder zijn, maar in beslissingen nemen de vader zijn. Dit kan ook andersom zijn. Het is ook grappig dat kinderen dat haarfijn aanvoelen: dit krijg ik bij mijn moeder wel voor elkaar, en dat niet bij mijn vader. Andersom gebeurd ook.
Het lastige is voor kinderen, dat sommigen een beeld hebben: zo is mijn moeder en zo is mijn vader. Dat beeld kan veranderen, om verschillende redenen. Dit kan te maken hebben, met dat de moeder zich achter de vader verschuilt, en als het erop aankomt de moeder het wel bepaalt. En ook andersom.
Ik zie de ingewikkeldheid waar kinderen soms mee te maken krijgen. De boel kan mooi op de kop komen te staan in hun leven. Vooral ook met een scheiding, als ze niet meer de steun kunnen voelen van beide ouders. Dit speelt met name als het om vechtscheidingen gaat. De kinderen voelen niet meer de vrijheid om voor beide ouders te kiezen. Ze ervaren het zelf vaak niet zo dat ze niet voor beiden kunnen kiezen. Ze vinden dat één van de ouders bijvoorbeeld niet deugt. Ik vind het dan schrijnend om te moeten zien, dat ze zich ook gevoelsmatig afgesloten hebben voor één van de ouders.

Het blijft een kunst voor de ouders, dat ze op beide benen komen te staan. Met name emotioneel om zelf de pijn te dragen en ook van de scheiding. Mijn ervaring is dat ouders vinden dat ze geen last meer van de pijn van de scheiding hebben, en dat ze allang hun eigen weg gaan. Ik geef aan, wat ik zie en dat kinderen en zelfs hulpverlening gemakkelijk in het web van pijn van de ouders meegenomen kunnen worden. Dat het alleen mogelijk is los te komen van de pijn, wanneer je, emotioneel gezien, als hulpverlener en als kind op je eigen benen komt te staan. Kinderen zijn daarin afhankelijk van ouders, en worden eerst meegenomen in die strijd, soms heel onbewust. Ze kunnen dan pas door de jaren heen leren om op eigen benen te staan. Het hangt er dan vanaf wie je als kind daarin tegenkomt, op je levenspad, en dat je ook echt leert om op jezelf te gaan vertrouwen.
Hoe open kun je blijven en hoe transparant? Dat kan alleen als je voldoende naar jezelf kunt kijken.

De kop is eraf!

De eerste lezing Ouderschap vanuit je Hart is gisterenavond geweest in het dorp Easterlittens/Friesland!
Deze foto hieronder is van 5 jaar geleden mijn eerste lezing in Twente: vanuit je Hart werken in deze tijd!
Het was een geslaagde avond, waarin ruimte was voor ieders inbreng. In de lezing komt alle thema`s aanbod en is ook bedoeld voor mensen die kennis willen maken en de sfeer willen proeven, met wat houdt nu het aanbod in en de verschillende workshops. In de workshops komt er één thema aanbod die verder uitgewerkt wordt.
We merken dat onze inbreng en ervaring van waarde is en de openheid daarin, om anderen ook de gelegenheid te geven om te kunnen delen in eigen tempo. In de essentie komt er op neer, geef je alles de ruimte, mogen alle gevoelens/emoties er zijn. Hoe ga je daar mee om?!
Zo was ook onze start, met dat we een kleine confrontatie hadden voor de aanvang van de lezing. Ik kan niet anders dan dat ruimte te geven en daar niet zomaar over heen stappen. Ik begon de lezing daar ook mee, en ook het voorbeeld vertelde ik dat ik het ken van vroeger thuis, dat de knop om ging na een confrontatie, als er mensen binnen kwamen. Dat laat je toch niet aan andere mensen zien.
Daarin ken ik de scheiding van wat er binnenshuis gebeurd en wat er naar buiten wordt gebracht. Ik zie dat ook nu vaak als ik bij mensen thuis kom in de ouderbegeleiding, dat die scheiding sterk aanwezig is.

Het belangrijkste is hoe gaat een ieder daarmee om en kunnen we dat nog, om echt er te laten zijn wat er is. Het is geen fijn gevoel als je net voor de start van een lezing een confrontatie hebt, maar het is er en daar kun je volgens mij niet om heen. Dit is volgens mij met alle gevoelens en emoties. De fijne gevoelens hebben we geen moeite mee, het voelt alleen anders dan de minder prettige!
Het is dan ook dubbel als je zelf steeds meer ruimte geeft aan al die gevoelens en dat je dan ook hoort op zo`n avond en ook zelf ken van de praktijk als kinderen zichzelf zijn dat ze zich al zo snel weer moeten aanpassen zoals ook bijvoorbeeld op scholen. Dat ze niet meer zichzelf mogen zijn. Het is wat anders dan dat er afspraken en bepaalde grenzen zijn, maar binnen die kaders is het zo belangrijk dat alles de ruimte krijgt. Ik vind het dan wel mooi, dat een vader gisterenavond zegt, tegen zijn kind: jammer dat ze dat op school tegen je zeggen, maar jij bent ok, het is niet gek wat je doet! Ik heb er nog aan toegevoegd om het ook te blijven benoemen naar school dat je daar moeite mee hebt, daardoor ondersteun je ook je kind. Je blijft dan ook zaadjes verspreiden, dat het heel natuurlijk is als je jezelf bent met alles er op en eraan.
Het is niet zo gek, dat er zoveel kinderen in deze tijd buiten de boot vallen! Deze kinderen zijn zo belangrijk om ons de spiegel voor te houden, om te leren om weer ons zelf te worden en zijn!

Dit gebeurde ook in oefening die we deden, dat er een ouder emotioneel werd. Op de vraag hoe dat voor haar is, dat ze aangaf dat het voor haar dubbel is, enerzijds mooi dat het er mag zijn en anderzijds voelde ze ook dat ze eigenlijk niet wil dat het daar gebeurd.
Ik heb gezegd volgens mij is dat nou precies waar het om gaat en in ouderschap vanuit je hart, om het in het dagelijks leven te brengen en dat je dan een voorbeeld bent voor de ander en je kinderen.

Het aanbod Ouderschap vanuit je hart voor wie is dat bedoeld?

Natuurlijk is het voor ouders. Toch zou ik niet alleen ouders willen benoemen met kinderen, maar ook voor diegenen die open staan om voor hun eigen kind (innerlijk) te zorgen.
In de flyer staan voor wie het bedoeld is, waar je tegen aan kunt lopen binnen de opvoeding. Wil je reflecteren over die verschillende punten en er open over zijn?
We merken dat het best lastig is voor ouders om open te zijn over de opvoeding. Hoe zou dat komen? We zijn vanuit onze eigen opvoeding vaak niet gewend om te praten over jezelf en over de opvoeding. Als je het wel doet, dan laat je veel van jezelf zien, en de ander kijkt dan met je mee.

Ik merk als ik vanuit mijn hulpverlenersrol bij ouders kom, dat ze gemakkelijker kunnen praten over het probleem van hun kind, dan over hun eigen rol. Het is ook gemakkelijk om aan te geven hoe de partner of ex het probleem heel anders aanpakt.
Eenieder zal het er mee eens zijn dat we in een maatschappij leven waar veel van ons wordt verwacht en veel op je afkomt. Het hebben daarover is niet zo`n punt, maar wat onze rol daarin is en hoe we er mee omgaan, is een ander punt.

Het is ook gemakkelijker om over het probleem van de ander, zoals je kind te praten, dan om te kijken, wat zegt mijn houding over mezelf en hoe reageert mijn kind hierop?
Ben je open of bereid om daar naar te kijken, zonder dat je jezelf veroordeeld, dat je het niet goed doet. Ik merk ook dat veel ouders vinden dat ze het perfect moeten doen, alsof je er op afgerekend wordt wanneer je het niet goed zou doen. Als ze dan tegen dingen aanlopen, in de opvoeding, dat ze het bij zichzelf neerleggen, en beoordelen in goed of fout. Dit is wat wij maatschappelijk als mensen ook doen, het beoordelen in goed en fout.

Wij willen graag een bijdrage leveren, dat het niet gaat om goed en fout, maar om open te kunnen zijn op een laagdrempelige wijze, waar je tegen aanloopt en dat je naar je eigen rol hierin durft te kijken. Dit kan alleen op een veilige ontspannen wijze, en in stappen.

Liefde is ook een grens geven!

Grenzen en openheid is één van de thema`s die we aanbieden met de workshops ouderschap vanuit je hart.
Veiligheid geef je door kaders. Binnen die kaders is er ruimte en daarin kun je weer open zijn. Steeds opnieuw merk ik, als er een grens of afspraak gemaakt is, kun je die accepteren, of je geeft weerstand. Na het bieden van de weerstand, komt er meestal openheid. Hier gaan kinderen en ouders zelf heel verschillend mee om. De één trekt zich voor lange tijd terug en komt er daarna openheid, en bij sommigen is dat na een heftige bui, al snel weer opgelost. Blijf je als ouder voor die afspraak staan, of geef je snel toe. Voorbeelden genoeg van ouders, die zeggen, ik heb maar toegegeven, want dan ben ik van dat ‘gezeur’ af! Of nee, ik hou koste wat het kost vast aan die afspraak, ondanks dat ik er achter kom, dat hij/zij wel gelijk heeft, omdat ik tot het inzicht kom dat het misschien wel handig of prettig is om het anders te doen.

Hoe geven we grenzen, vanuit macht, of vanuit kracht en wat is het verschil dan? Fysiek kun je het verschil voelen wanneer je macht inzet; je energie zit dan hoog in je lichaam. Je hebt het gevoel dat je je groter maakt. Meestal ga je je stem verheffen en soms ook nog met heftige gebaren. Als het vanuit kracht is, dan voel je de verbintenis met je hart en voel je ook de beiden benen op de grond. Je wordt niet geraakt en je voelt je niet onmachtig. Je blijft benoemen wat de afspraak is. Dat is een liefdevolle grens, ook als je kind er niet mee eens is. Liefde is niet ja zeggen, maar ook nee zeggen.